زهرا جان!
بعد تو چقدر سخت است نفس کشیدن در کوچه های مدینه ،صدای گریه ها و آه کشیدن هایت هنوزهم که هنوز است به گوش می رسد.
بعد تو آن درسوخته آن مسمار و آن سیلی نامرد خود را نفرین می کنند .
بعد تو چاه از اشک ها وناله های علی سیراب است چقدر زود حسن وحسین وزینبت را تنها گذاشتی.
درست است تودر برابر این همه سکوت کردی ولی صدای سکوتت گوش جهانیان را کر کرد،این سکو تت عرش را به لرزه درآورد.
بعد تو مدینه دیگر روی خوش به خود ندید
زهراجان!
چقدر غریبانه رفتی آن قدر غریب که حتی قبرت را کسی نشناخت وهنوز هم که هنوز است غریبانه ترینی زهراجان.

کاش مهدی ز جهان هویدا می کرد
گره از مشکل سنجیده ی ما وامی کرد
کاش می آمدوبا آمدنش
قبر مخفی شده ی فاطمه پیدا می کرد