فاطمه یعنی گل مینو سرشت, فاطمه بانوی زن های بهشت, فاطمه یعنی علی زیر نقاب, مرتضی خورشید,زهرا آفتاب, فامه یعنی ولایت را سپر, فاطمه یعنی که لعنت بر عمر
این روزها همه جا حرف زمین خوردن توست, حرف ناله ها و گریه بی پرده ی توست
چه شده است ای فاطمه؟ باز اندوهگینی چرا؟
گریه برسر داری از که محزونی باز از زمین یا آسمان یا از عدوانت باز
باز شب اندوهگین فرا رسید شب غصه و آه و ناله فاطمه فرا رسید چه شده است یا رسول اللهحلقه غم بستند بر خانه ی دخت چرا؟چرا کوچه ها تاریک است و ستاره ای نمی درخشد؟ آیا باز فاطمه اندوهگین شده است؟ آری صدیقه کبری نگین خاتم پیامبر بر آسمان پر کشید جانم فدایت ای فاطمه! چرا دنیا با تو خوشی نکرد بشکند دستی که به روی بانوی هستی ز حسد سیلی زد, روبروی چشم مجنون سیلی به لیلی زد.
یا فاطمه اگر شوق رفتن داری علی با که تسلی جوید بچه های بی کست از که گرما گیرد آغوش از آنها مگیر. دنیا بی تو سرد است چه باشد خانه ات. پس باشد اگر می روی برو ولی دعایت بر پسر عمویت یادت نرود.تنها ماند علی باز غم بر دوش گرفت در نبود تو بوی جدایی را گرفت سینه را نالان کنم از این همه زخم تو باز چشم را گریان کنم از قطره ی اشک تو باز میرسد وقت فراق آه که چه سخت است این جدایی, میکنم باز آه و ناله باز جدایی و جدایی…
عاشقان ناله کنید بر دخت پیمبر که اوست شه بانوی دو عالم, هر که پی او به شوقی رود میرسد آخر به وصال دلش…
کبری تقی زاده
نوشته از خودم