انتظار ، تنها به معنای آمادگی برای پذیرش ظهور نیست؛
بلکه علاوه بر آن، در اندیشه آن بودن و آرزو داشتن آن را نیز می طلبد.
ممکن است بسیاری از افراد آمادگی و امکانات برای پذیرایی از مهمان را داشته باشند
ولی از کسی دعوت نکرده و در انتظار آمدن میهمان نباشند.
این گونه افراد را تنها به خاطر آمادگی داشتن برای پذیرایی،
نمی توان منتظر میهمان دانست؛ زیرا نه منتظر آمدن میهمان هستند
و نه از نیامدن آن، ناراحت می شوند.
با این بیان روشن می شود که در خودسازی و تهذیب نفس،
بدون توجه به مساله انتظار و فرا رسیدن روزگاری که سراسر
جهان از وجود ظلم و ستم پاکسازی می شود، کمبود وجود دارد؛
زیرا کسی که این گونه است یکی از وظایف بزرگ خود را که انتظار داشتن
برای پاکسازی جهانی و حرکت به سوی آن مقصد است، به دست فراموشی سپرده است.
کسی منتظر ظهور امام زمان ارواحنا فداه می باشد که علاوه بر اعتقاد،
امید و انتظار درک آن زمان را داشته باشد و براساس انتظار و امید، عمل نماید.
برگرفته از کتاب:صحیفه مهدیه
موضوعات: نوروز
لینک ثابت
